Hoogstraatgemeenschap

Welkom
Wie zijn we?
Spiritualiteit
Het charter
Waarom houden we het vol?

Vriendenkring
Contacten
Geschiedenis en toekomst

Activiteiten:
HOV / Wake
Vierde Kamer
Kennismaking
Lokaal
Uitnodigingen
Verslagen
Persberichten
Contactgegevens
Archief


Print deze paginaKlik hier om uw reacties en/of vragen te versturen
Via deze RSS feed worden uitnodigingen verstuurd voor de diverse activiteiten van de Hoogstraatgemeenschap. Zoals: Wakes, Huiskamer Zonnekind en De Vierde Kamer.

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/hoogsftp/hoogstraatgemeenschap.nl/php/script.php on line 112

EEN KLOOSTER VOL DYNAMIEK

 

 

AANLEIDING

 

Op 15 oktober 1884 kwamen op verzoek van de Gestelse bevolking zes zusters uit Schijndel om zorg te dragen voor de noden van die tijd: verzorging van bejaarden en zieken en onderwijs voor de kinderen. Dat is nu 120 jaar geleden. De meeste oude kloosters worden verkocht of gesloopt en verliezen hun betekenis. Zo is dat niet met het klooster aan de Hoogstraat. Dit klooster is nog vol dynamiek. Er wordt nog volop gewoond en gewerkt. 120 jaar is op zich genomen niet zo’n grote reden om feest te vieren, maar het jaar 2004 is net het jaar waarin de nieuwe wegen, die al langer gegaan werden, hun juridisch beslag kregen.

 

 

REDEN TOT VERWONDERING

 

Dat een plek als die van de Hoogstraat ontstaat, is niet het resultaat van een goed doortimmerd beleidsplan, maar het resultaat van mensen die vertrouwen hebben in elkaar en met elkaar ieder op eigen terrein bezig zijn met mensen in nood en met de nood van de maatschappij zelf. Deze plek geeft absoluut geen voeding aan de gedachte dat er in onze maatschappij nog maar weinig bezieling zou zijn. Het is verwonderlijk, dat er nog zoveel bezieling is en dat een diversiteit aan achtergronden heel goed met elkaar kunnen samenwerken omwille van een leefbare wereld die we toch allemaal willen. Dat er te genieten valt van elkaars inspiratie. En de diversiteit wordt nog vergroot door de vluchtelingen die hier op weg gezet worden naar hun eigen toekomst. Zij geven veel vriendschap en verruimen het blikveld wereldwijd. Zij roepen vragen op en het is altijd goed om met vragen te leven.

 

 

ONTSTAAN

 

In 1983 was het kloostergebouw en de daarbij behorende school leeg. Alleen Emnmaus maakte gebruik van de achterkant van het klooster. In 1983 was er ook een stukje toeval. Als er op dat moment niet toevallig iemand geweest was, die zocht naar een nieuwe levensinvulling en als die persoon niet toevallig de uitdaging aan wilde gaan om te kijken of dat lege huis een nieuwe bestemming kon krijgen, dan was het klooster vermoedelijk verkocht aan een projectontwikkelaar of iemand anders. Maar 1983 wordt het begin van een herstart. Eén en weldra vier zusters, die allemaal vrij kwamen vanuit hun baan, begonnen met elkaar iets nieuws, wat zij later de recycling van het klooster zijn gaan noemen. Recycling kenden ze vanuit Emmaus. Maar recycling van wat? Van menselijke betrokkenheid op mensen. Daar had het klooster altijd voor gediend. En ook al kwamen er geen nieuwe kloosterzusters meer, deze menselijke aandacht voor mensen gaat wel door. De liefdewerken zoals de zusters die vanaf 1884 vorm hadden gegeven, waren aandachtsvelden van de overheid geworden en door leken overgenomen. Maar konden nieuwe initiatieven op het gebied van menselijke zorg in dit pand kansen krijgen? 1983 -2004 Al snel werd ruimte gevraagd door een stel enthousiaste jongelui die zich bekommerde om weggelopen jongeren en die niet meteen terug konden naar huis. Zij kregen hun eigen ruimte op de eerste verdieping van de school. Ook andere nieuwe initiatieven kregen ruimte om te starten en vertrokken soms ook weer na verloop van tijd. Op dit moment zijn in het klooster en het schoolgebouw gevestigd: oudervereniging Balans, kantoor van GoenLinks, Vluchtelingen in de Knel, Emmaus, Omslag en de Combinatie; op de zolder heeft een kunstenaar een werkatelier, terwijl de vroegere kapel van de zusters gebruikt wordt door de Grieks orthodoxe gemeenschap. Ook is er nog een vrije ruimte, die per dagdeel verhuurd wordt aan sociale en culturele groepen voor incidentele of tijdelijke activiteiten. De zusters hadden bij hun komst naar Eindhoven ook in eigen huis kamers over. Wat hiermee te doen? Ze stelden een lijst op van mogelijkheden, maar het leven ging zijn eigen gang. Van buitenaf kwam de vraag om vluchtelingen te huisvesten. Nu, 20 jaar later zijn er veel namen die nog leven en regelmatig krijgen de zusters te horen hoe het met een van hun vroegere huisgenoten is gegaan. Vluchtelingen brengen hun eigen rijkdom binnen. Misschien ligt bij hen wel het geheim waarom dit klooster zo jong is gebleven. Deze huisgenoten hebben opgeroepen om met het hart te leven en om de maatschappij bewoonbaar te maken. Om na te denken over wet en regel en over recht en gerechtigheid. Om alert te zijn en tot actie te komen. Zo ontstond vanuit hun midden de organisatie van Vluchtelingen in de Knel en het platform voor Humaan Omgaan met Vluchtelingen. Het Politiek Avondgebed houdt al 20 jaar informatie en bezinningsavonden over onderwerpen van maatschappelijk onrecht. Gezocht wordt dan om de woorden om te zetten in een daad, al is die soms nog maar zo klein.

 

 

TOEKOMST

 

Dit klooster met al zijn bewoners, met al zijn organisaties en werkers, zo divers, maar allen gericht op de nood van deze tijd, mag niet verloren gaan. Daar is de vriendenkring van de zusters van overtuigd en ook het bestuur van de congregatie van de zusters van Schijndel Het vorig jaar is een echtpaar bij de zusters gaan wonen. Zij zijn net als de zusters geboeid in alles wat er in dit klooster gebeurt en willen zich als leden van de leefgroep inzetten voor de continuïteit. Daarom is begin dit jaar een stichting opgericht en een vereniging. De stichting heeft het beheer van het gebouw op zich genomen. Zij verhuurt de ruimten aan de diverse organisaties en waakt ervoor dat er in het grote huis alleen die organisaties een plaats krijgen en houden in de geest van de congregatie. De vereniging zal de inhoud van het leven van de leefgroep voortzetten, een leven vol gastvrijheid en tegelijkertijd alert op en opkomend voor recht. Het is een boeiend leven. Als de congregatie langzaam maar zeker na zoveel vruchtbare jaren kleiner wordt, zal de Vereniging, de Stichting, de vriendenkring en allen die hier werken en wonen de aandacht voor mensen doorzetten. Het heet geen liefdewerk meer. Het heeft eigentijdse vormen, maar met z’n allen wordt waargemaakt, dat het om mensen gaat.