Dag van de Vluchteling


We denken aan Youssuf die hier vier weken geleden, zonder schoenen verweesd in de gang stond. Nog drie weken wachten voordat hij de terug reis zou gaan maken.
Hoe zou het met hem gaan nu hij weer in Sudan is?
We denken aan Nasha die vorige week ‘verdwaald’ voor de deur stond, moeilijk ter been, en die ontredderd met zijn moeder belde.
Hoe zou het hem nu vergaan in het AZC waar hij vandaan kwam?


We denken aan al die medemensen die hier de afgelopen jaren voor kortere of langere tijd verbleven. Hoe gaat het bijvoorbeeld met de drie hoogzwangere vrouwen die we huisvestten? Komen de kinderen goed terecht? Ze mogen toch zeker wel een toekomst zonder angst in Nederland tegemoet zien?
Het is niet voor te stellen wat al die andere miljoenen vluchtelingen moeten doorstaan.
We houden het hier maar klein; we leven mee met onze nieuwe bewoonster uit Congo die rouwt om haar aan Covid gestorven man.
En we wachten vol hoop op eindelijk eens het verlossende besluit voor onze ‘langstzittende’ huisgenoot uit Myanmar.

Vogelparadijs

We missen onze kloosterkat. Zo gauw we weer nieuwe bewoners hebben van de gemeenschap gaan we weer op zoek. Voor mij persoonlijk is het afgelopen poes-loze jaar prima geweest; de vogels zijn weer volop terug in de binnentuin! En nu zijn er drie nesten; de koolmezen zitten in de vertrouwde nestkast, de merels hebben een nest gebouwd in de clematis en de staartmezen hebben een prachtig omsloten nestje gebouwd in de kamperfoelie. Hier zijn als eerste de jongen uitgevlogen. Het was al een heel getwitter in de binnentuin, nu is het helemaal een heerlijk kabaal. De jonge meesjes zijn aan het oefenen; ze moeten uiteindelijk de hoogte in om de binnentuin te kunnen verlaten. Om hun
eigen weg te gaan vervolgen. Nu hebben ze het nog prima in het bijzijn van de ouders in onze mooie binnentuin.

Verhalen bij de voordeur

Als bij ons de bel gaat, is het altijd een verrassing wie er voor de deur staat.
Soms is het iemand die gewoon de sleutel van het lokaal nodig heeft, een andere keer wijzen we de weg naar de kerk, of naar Vluchtelingen in de Knel. Pas geleden wilde iemand zijn oude schoenen aan ons kwijt, wellicht hadden wij er wat aan, we vangen toch vluchtelingen op?
Deze week stond er een man voor de deur met een bijzondere vraag. Hij sprak Engels en ik gelukkig ook. Hij wilde zijn vriend en diens vrouw verrassen met een cadeau: een schilderij van de huwelijksfoto van zijn vriend. Of hij het bij ons mocht neerzetten en dan zouden zij het komen ophalen, na instructies van hem.
Mijn eerste reactie was weerstand, waarom bij ons, wat hebben die mensen met deze plek…. De Italiaan in kwestie gooide al zijn charme in de strijd en ik begon langzamerhand mee te denken. Waarom niet in de tuin, bij het H. Hartbeeld? Het pas getrouwde echtpaar (ook Italiaans) is erg gelovig en komt vaak in de Engelstalige mis in de Lambertuskerk. De man aan de deur werd steeds enthousiaster, zeker toen ik hem meenam naar de binnentuin. Ondertussen vertelde hij zelf ook over zijn eigen leven, alsof ik hem al jaren kende. En ik hoefde alleen maar te luisteren. Gelukkig gaat me dat goed af.
Alberto, zo heet hij, zou een standaard halen voor het schilderij en een doek. Zelf zou hij er niet bij zijn want de echtgenote moest denken dat haar man het allemaal geregeld had.
Zo gebeurde het dat er de volgende avond, klokslag 8 uur een andere Italiaan aanbelde met zijn vrouw. Ik nam hen mee naar de tuin. Het weer zat mee, de azalea’s kleurden prachtig en de vrouw was zeer verguld met het resultaat.
Zo zie je, het is nooit saai bij de Hoogstraatgemeenschap!

mei

waarom?hoe
we nooit we weten
(met een hoog laag hoog
in de mei in de lente)
leef!sterf
(voor altjjd is nu)
en dans jij plotseling bloeiende boom
— ik zal zingen

dit gedicht van e.e. cummings uit 1952 deed me denken aan deze blogpost van erik.